Tijdens mijn gebedstijd las ik en deel van een preek van Billy Sunday (1862-1935), een Amerikaans atleet en populair honkballer. In de tachtiger jaren van de 19e eeuw werd hij evangelisch christen. Hij stopte met honkbal en werd evangelist. Wat hij preekte over opwekking kan een grote les voor ons zijn.

Een opwekking doet twee dingen. Ten eerste laat het de kerk van haar afvalligheid terugkeren en ten tweede veroorzaakt het de bekering van mannen en vrouwen, en het houdt altijd de overtuiging van zonde, waar de kerk deel aan heeft, in. Een opwekking helpt in het brengen van de ongeredde persoon tot Jezus Christus. De almachtige God heeft nooit het doel gehad dat de duivel over de kerk zou triomferen.

Wanneer is een opwekking nodig? Wanneer zorgeloosheid en desinteresse de mensen slapend houdt. Het is net zo veel de taak van de kerk om wakker te worden en te arbeiden voor de mannen en vrouwen van deze stad, als het de taak van de brandweer is om uit te trekken als het alarm gaat. Wat zou je ervan denken als de brandweer zou slapen als de stad in brand stond? Je zou hen veroordelen en ik veroordeel u als u slaapt en mannen en vrouwen naar de hel laat gaan. Het is net zoveel uw taak om wakker te zijn. De kerk van God van vandaag slaapt, ze is veranderd in een slaapzaal en heeft de slaappillen van de duivel geslikt.

Wanneer kunnen we een opwekking verwachten? Als de slechtheid van slechte mensen de christen verdriet doet en van hun stuk brengt. Soms lijkt het alsof mensen de zonden van andere mensen niets scheelt. Het lijkt ze niets te doen dat jongens en meisjes rondhangen op de straten van de stad en meer kennis van slechte zaken hebben dan mensen die grijs haar hebben.

Wanneer is een opwekking nodig? Als de christenen de geest van gebed hebben verloren.'
Laten wij geraakt zijn door de zonde in de straten en huizen van onze stad. Laten we bidden voor de jeugd en zoeken naar herstel voor een kerk die, ook in onze tijd, in de meeste delen een slappe slaper is geworden. Waar zonde ons niet meer raakt daar zien we dat entertainment en vertier de overtuigende onderdelen zijn geworden van de gemiddelde evangelische kerkdienst. Want wat is groei en geloof als niet onze verlorenheid zonder Gods genade helder is en Jezus Christus' naam niet duidelijk geproclameerd mag of kan worden? Asaf zegt het volgende in een psalm wat ons gebed mag zijn, ‘Laat ons leven, en wij roepen uw naam: HEER, God van de hemelse machten, keer ons lot ten goede, toon uw lichtend gelaat en wij zijn gered.' (Psalm 80:19,20)