Het zijn nog steeds koude dagen in de tweede helft van februari. Het is vochtig, de bomen zijn kaal en het ziet er allemaal niet vrolijk uit. Het geeft soms een beetje een troosteloos gevoel. Dat gevoel komt je misschien bekend voor. Het leven voelt soms als de winter, wanneer de koude temperatuur en de harde wind de bloemen van de steel en de bladeren van de bomen heeft gerukt. Er blijft een kaal skelet van de boom over waar de wind vrij doorheen kan waaien, niet gehinderd door enige vorm van leven. Van de bloemen vindt je niets terug dan misschien wat dood groen. Het is een koude dorre tijd.

Toch zijn deze periodes nodig voor vernieuwd leven. De winter geeft de planten de mogelijkheid om te focussen op de noodzakelijke wortelgroei. Deze tijden voelen niet goed, maar ze zijn van levensbelang. Zo is het ook met ons mensen. Een man die door God bijzonder gewaardeerd was, kende ook van die dorre momenten. Toen hij in een dorre woestijn was en door zijn vijanden vervolgd werd, schreef hij: ‘God, u bent mijn God, u zoek ik, naar u smacht mijn ziel, naar u hunkert mijn lichaam in een dor en dorstig land, zonder water. In het heiligdom heb ik u gezien, uw macht en majesteit aanschouwd.' (Ps. 63:2,3) Deze man was David, hij bleef niet stilstaan bij het feit dat hij in de woestijn was, er geen water bleek te zijn en het allemaal tegen zat. In deze dorre tijd gaat hij in zijn ziel op zoek naar God en het wonder van de ontmoeting vindt dan plaats. Zijn ziel wordt als het ware van woestijn getransformeerd in een heiligdom.