Ze stak haar arm uit met een beslistheid en air van dit-kan-je-niet-weigeren. In haar hand hield ze zo te zien een cadeautje. Ze had iets voor mij! Dit kon ik inderdaad niet weigeren. Ze was zo beslist en ook zo charmant en het was voor mij! Dit was mijn waarneming, maar haar waarneming zag ik ook. Deze dame maakte heel even, in een flits, even de ogen wat groter. Ze behield hetzelfde stalen gezicht, maar ik was gewogen en …. Daar stond ik dan in slobbertrui en spijkerbroek, een exponent van de sociaal armere en zwakkeren in de buurt waar wij wonen. In mijn gedachte kon ik haar horen denken: ‘hé, een man in de deuropening, zeker zo een asociale werkloze die zijn vrouw de huid vol scheld en lekker in de bank onderuitgezakt zijn favoriete soap kijkt. Waar is overigens die vrouw?’

Ze zei, ‘dit bieden wij u aan namens X’. In de doorzichtige verpakking met strik, zat het cadeau. Het was een kleurige folder gestoken in een glas. Op het glas stond in dikke glazen letters ‘chocomel’. Wat een verrassing! De vrouw was duidelijk klaar met haar werk. Ze nam beleefd en ook beslist afscheid, mogelijk zich bedenkend dat je toch wel wat tegen komt als je zo de deur langs gaat. Moest ik haar nog naroepen dat ik thuis werk en dat ik een universitaire opleiding heb gedaan en dat ik dominee ben? Dat ik de Diederik Samson van de tweede kamer ben en het niet kwaad bedoelde, ook al zag ik er uit sociaal zwak als roet ik meende het toch goed. Ach, het was toch al te laat, ik zag alleen nog maar haar rug en zij deed natuurlijk haar uiterste best, zo beschaafd en dan toch bij dergelijke mensen langs gaan. Waarschijnlijk hadden een aantal mensen van gemeente X deze actie bedacht en vond de rest het ook wel goed bedacht, waren er nog wat glazen over van een restpartij (reclame voor chocomel) en mensen in zo een buurt zullen dat niet gauw afwijzen.

De folder was ook een hartelijke kleurrijke openbaring van medemenselijkheid. De blijdschap spatte gewoon van de folder af. Tot mijn grote verbazing werd ik uitgenodigd om de prachtige beker die ik net ontvangen had te komen vullen met chocolademelk in het centrum van de X gemeente. Mij werd onder andere aangeboden: een niet te versmaden naaicursus, ik kan spelletjes doen en samen koken, op de andere kant stond een verwenmiddag met diverse behandelingen, kleurenadvies een knuffelmiddag (ik ben benieuwd of de mevrouw die het aanbood ook aanwezig is) op een soort kinderboerderij en nog veel meer. De reden volgens de folder is dat we ‘door ontmoeting ontdekken dat we er voor elkaar mogen zijn.’ Leuk hoor. Ik denk dat het de buurt, o.a. landelijk bekend vanwege de activiteiten van Jack de prikker, heel erg aanspreekt … misschien.

De actie en houding van de lieve zuster die mij wilde overtuigen met een neutrale folder en me zo stiekem wilde be-evangeliseren bleef mij bij. Ik heb er eigenlijk een grote hekel aan als kerken en gemeenten evangeliseren en men daar niet open over is. De mensen in onze buurt zijn door de bank genomen misschien niet de grootste sociale lichten, maar ze zijn zeker niet allemaal dom. Maar daar moet je ze een beetje voor kennen.

Hier zit ook mijn probleem, het kennen. Ik kreeg iets in de handen geduwd voordat ik het wist, tegelijk werd ik gewogen en te licht bevonden en ze had me niet eens gevraagd hoe het met me was, wie ik was en wat me bezig hield. En toch kreeg ik een cadeautje, maar ze was wel snel weg. Ach, misschien vond ze het allemaal wel moeilijk en confronterend zo een slobberfiguur met Amsterdams accent.

Eigenlijk wil ik met dit verhaal jou, de lezer van dit kleinood, oproepen echt geïnteresseerd te zijn in je omgeving. Ik weet niet hoe het met jouw buren zit. Ik kan de commentaren van mijn buren op bovenstaande actie als het ware al horen. Misschien hebben mijn buren dan helemaal geen gelijk, maar toch …. Ach, wie weet slaat het wel aan, dan neem ik bijna al mijn overdenkingen terug. Jullie lezen het waarschijnlijk wel tussen de regels door, ik voelde me een beetje gediscrimineerd. Ik bedoel in de trant van Jakobus 2:1-5 en verder: Broeders en zusters, het geloof in Jezus Christus, onze glorierijke Heer, staat niet toe dat u mensen op hun uiterlijk beoordeelt. Stel dat uw samenkomst wordt bezocht door iemand die prachtige kleren en gouden ringen draagt, en tegelijkertijd door een arme in vodden. Als u dan de eerste met alle zorg omringt en tegen hem zegt: ‘Neemt u plaats, hier zit u goed, ‘terwijl u tegen de tweede zegt: ‘Ga daar maar staan, of ga maar bij mijn voetenbank op de grond zitten,‘ maakt u dan geen ongeoorloofd onderscheid en wordt uw oordeel niet door verkeerde overwegingen bepaald? Luister, geliefde broeders en zusters: heeft God niet juist hen die naar wereldse maatstaven arm zijn, uitgekozen om rijk te zijn door het geloof en deel te krijgen aan het koninkrijk dat hij heeft beloofd aan wie hem liefhebben?

Het is mogelijk beste mensen. Het is mogelijk dat er onder een in onze ogen voddige buitenkant, iets aanwezig is wat niet te versmaden valt. Dan heb ik het niet over mijzelf maar over de mensen om ons heen. Ik kan ook niet met iedereen even makkelijk omgaan, dat kan niemand, maar dat is nog iets anders dan de ander wegen en te licht bevinden. Het gaat om acceptatie en respect. Als die er niet is, wat voor evangelie verkondig je dan? Kijk eens naar de herfst van dit jaar. Heb je het ook gezien? De omgeving is bijna winters gekleed de bladeren zijn van bijna alle bomen, het stelt niets voor en tegelijk bloeien de madeliefjes. Het is wonderlijk, maar het gebeurt om je heen en het is eigenlijk vreemd als je dat niet ziet.